wersja do druku      prześlij znajomemu

Spektakle - Konfrontacje Teatralne 2009
Teatr Studio, Warszawa
"Jesteś Bogiem. Paktofonika – bohaterowie czasów transformacji"

czytanie performatywne
scenariusz: Marcin Pisuk
projekt: Krzysztof Skonieczny, Paweł Dobrowolski
gramofony: DJ Lenar
projekcje: Paweł Popko, Krzysztof Skonieczny
performują: Agnieszka Podsiadlik, Marcin Hycnar, Mateusz Kościukiewicz, Lesław Żurek, Elżbieta Piwek, Dominik Bąk, Jacek Beler, Mirosław Zbrojewicz i ekipa breakdance;
czas trwania: 90 min
Nowatorska forma i świetny tekst. Gorzki komentarz do rocznicy pierwszych wolnych wyborów. Bohaterami tekstu są bowiem ludzie, dla których wolność okazała się pułapką: muzycy z legendarnej formacji hiphopowej Paktofonika.
Pisuk pokazał dramat bohaterów czasu transformacji, którzy próbują wyrwać się z beznadziei. To nie jest kolejna wzruszająca bajka o dobrych wykluczonych, ale radykalna opowieść o świecie, w którym  ten, kto nie walczy, idzie na dno. Oparta na faktach, szczegółowo zdokumentowana, doskonale skonstruowana, wydobywa sprzeczności hip-hopu. Z jednej strony buntownicze teksty przeciwko systemowi, z drugiej marzenie o karierze, pieniądzach, furach i komórach.
Czytanie performatywne to zdarzenie interdyscyplinarne - kompilacja tekstu, aktorskiej improwizacji, muzyki i obrazu, której elementy przenikają się polifonicznie i synchronicznie dopełniają, wywołując u widza synestetyczne wrażenia.
www.teatrstudio.pl

Teatr Polski, Bydgoszcz,
Antoni Czechow "Płatonow"

reżyseria: Maja Kleczewska
adaptacja: Maja Kleczewska, Łukasz Chotkowski
dramaturgia: Łukasz Chotkowski
kostiumy: Mirek Kaczmarek
reżyseria światła: Justyna Łagowska
muzyka: Piotr Bukowski, Igor Nikiforow   
obsada: Dominika Biernat, Marta Nieradkiewicz, Aleksandra Bożek (gościnnie), Marta Ścisłowicz, Michał Czachor, Mateusz Łasowski, Jakub Ulewicz
czas trwania: 160 min.
Wybitny spektakl młodej, cenionej i często nagradzanej reżyserki Mai Kleczewskiej. "Jej ‘Płatonow’ to tragedia ambicji i komedia romantyczna w jednym. Jednocześnie uwypukliła sytuację aktorów, którzy w XXI wieku muszą wygłaszać do siebie patetyczne ‘Nigdy cię nie zapomnę’ czy ‘Przyszła do ciebie kobieta, nie zwierzę’ ". Joanna Derkaczew.
"Maja Kleczewska w bydgoskim Teatrze Polskim dokonała udanego transferu gnijącego świata Czechowa w XXI w. Jej (oraz dramaturga Łukasza Chotkowskiego) ‘Płatonow’ toczy się między pralką, lodówką i komputerem, na którym w pierwszej scenie tytułowy bohater ze spuszczonymi spodniami ogląda kreskówki. Kobiety widzą w Płatonowie księcia z bajki, który wyrwie je z koszmaru pustego życia i wywoła emocje o sile znanej z filmów (filmowe odwołania są stale obecne w grze aktorów). Kulminacją tych pragnień jest scena orgii z Płatonowem ucharakteryzowanym na Bachusa. (....) Kleczewska buduje przejmujący świat ludzkich manekinów, pustych w środku, niczym zombie uganiających się za innymi, których krew ma im dać posmak prawdziwego życia. Tyle, że ci inni też nigdy nie żyli". Aneta Kyzioł, Polityka.
www.teatrpolski.pl

Scena Prapremier InVitro, Lublin
Artur Pałyga "Ostatni taki ojciec"

reżyseria: Łukasz Witt-Michałowski
muzyka: Max Kowalski   
scenografia: Łukasz Witt-Michałowski
wizualizacje: Marek Krupa, Piotr Lużyński
obsada: Maria Daiksler, Ewa Pająk, Arkadiusz Cyran, Remigiusz Jankowski, Dariusz Jeż, Łukasz Pruchniewicz, Tomasz Bazan (taniec butoh)
czas trwania: 120 min.
Nasi ojcowie to byli ostatni ojcowie. Po nich tylko cisza oraz partnerzy mamusi. Tatuś. Tatusiek. Nikt nie powie już - ojciec. Chyba, że półżartem, półgębkiem i już bez znaczenia.
Piekło ojców jest już wypełnione. Dym bucha naszym ojcom w oczy. Tańczą, wiedząc, że nie ma już miejsca. Że jeszcze tylko ta ostatnia warstwa ciał przykryje wszystko. Piekło zamyka się nad nimi. Co do nas, nie ma złudzeń. My jesteśmy inni. Z wiarą i nadzieją studiujemy gazety. Informacje o genach. W kodzie genetycznym szukamy zbawienia. Nadziei na wiosnę ojców. Która nie nadejdzie.
Spektakl otrzymał zespołową nagrodę za najlepsze przedstawienie dla Autora, Twórców i Wykonawców spektaklu, indywidualną nagrodę za reżyserię dla Łukasza Witt-Michałowskiego w XV Ogólnopolskim Konkursie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.
www.scenainvitro.com

Teatr Maat Projekt, Lublin
"IDIOITA albo TRANS" (prezentacje) work in progress   

reżyseria, choreografia, koncept: Tomasz Bazan
wykonanie: Tomasz Bazan, Romuald Krężel
przestrzeń wizualna: KILKU.COM
opracowanie muzyki: KILKU.COM i Tomasz Bazan
konsultacje artystyczne: Richard Dennis, Tania Androwska, Janusz Opryński
czas trwania: 30 min.
Spektakl jest częścią projektu  o roboczej nazwie 'DOSTOJEWSKI' pod kierunkiem artystycznym Janusza Opryńskiego. Spektakl - prezentacja odnoszący się bezpośrednio do inspiracji postaciami "Jurodiwych", "szalonych świętych", "świętych głupców". Pojęcie przesunięcia fazowego w odniesieniu do zjawiska transu jako fenomenu kulturowego stało się główną zasadą w pracy z ciałem i głosem. Główną materią prezentacji staje się słowo połączone bezpośrednio z ruchem i wypływające pod wpływem przekształceń ciała. Aktor/tancerz staje się pewnego rodzaju prelegentem – całość abstrakcyjnym "wykładem". Pozycją wyjściową do powstającego spektaklu stały się dwie książki Cezarego Wodzińskiego, któremu dedykowana jest ta praca: "Święty Idiota" oraz "Trans (...)".
www.teatrmaat.pl

Teatr Nowy, Łódź
Vašek Kania "Brygada szlifierza Karhana"

reżyseria: Remigiusz Brzyk
dramaturgia: Tomasz Śpiewak
scenografia: Justyna Łagowska
muzyka: Jacek Grudzień
odsada: Monika Buchowiec, Małgorzata Skoczylas, Mirosława Obińska, Kamila Salwerowicz, Zuzanna Wierzbińska, Katarzyna Żuk-Sławikowa, Michał Bieliński, Wojciech Błach, Marek Cichucki, Dymitr Hołówka, Dariusz Kowalski, Krzysztof Pyziak, Grzegorz Sobota, Sławomir Sulej, Bartosz Turzyński;
czas trwania: 80 min.
Spektakl na podstawie dramatu Vaška Kani, wystawiany był w 1949 roku przez Kazimierza Dejmka. Remigiusz Brzyk nawiązuje do socrealistycznego wystawienia "Brygady ... ", wprowadza figury aktorów, którzy w nim grali, wyświetla też fragmenty kronik filmowych z tego czasu. Początek przedstawienia przypomina kabaret polityczny. Dalej, dzięki konwencji "teatru w teatrze", ten socrealistyczny tekst wpisuje się we współczesność, pokazując stosunki, jakie dziś, w czasach kapitalizmu, panują w pracy: nacisk, żeby każdego dnia dawać z siebie jak najwięcej. Publiczność stawia sobie pytanie: dla jakich celów? Jaka ideologia dziś rządzi ludźmi? Spektakl nagrodzony został "Złotą Maską" za najlepsze przedstawienie sezonu 2008/2009 i za najlepszą rolę aktorską dla Wojciecha Błacha.
www.nowy.pl

Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego, Wałbrzych
Witold Gombrowicz "Opętani"

reżyseria: Krzysztof Garbaczewski
scenografia: Anna Maria Karczmarska
muzyka: Krzysztof Garbaczewski
obsada: Dariusz Maj, Daniel Chyrc, Rafał Kosowski, Paulina Chrapko (gościnnie), Marta Zięba, Łukasz Brzeziński/Krzysztof Grabowski, Sławoj Jędrzejewski, Krzysztof Zarzecki, Irena Wójcik, Dariusz Skowroński, Paweł Smagała (gościnnie), Małgorzata Łakomska (gościnnie), Agnieszka Kwietniewska, Ryszard Węgrzyn, Andrzej Kłak, Małgorzata Białek, Ewelina Żak, Piotr Tokarz, Adam Wolańczyk (gościnnie);
czas trwania: 170 min. (w tym dwie przerwy)
"Spektakl 'Opętani' według powieści Gombrowicza  to trzy godziny szaleństwa z dwiema przerwami na filiżankę melisy. Spektakl w wałbrzyskim teatrze jest przede wszystkim coraz bardziej nakręcającą się szajbą, opętaniem właśnie, nadmuchanym balonem z groteskowym i ferdydurkowym powietrzem wewnątrz. Po trzeciej i ostatniej części spektaklu chce się jeszcze więcej Gombrowicza, absurdu i helu, by bardziej chichotać z tego wszystkiego (…) ". Wojciech Wojciechowski, "Nowa Siła Krytyczna"
"Spektakl Garbaczewskiego to trzy godziny bez pustych przebiegów, bez scen załatwionych rutynowo, równy aktorsko. Reżyser proponuje lekturę w ruchu, gęstniejącą od pytań, wątpliwości, ciągle kwestionowanych decyzji. Przedstawienie wymaga od widza cierpliwego współuczestnictwa, hojnie wynagradzanego momentami teatralnych olśnień i intelektualnej satysfakcji. (…) ". Marcin Kościelniak, www.tygodnik.onet.pl
www.teatr.walbrzych.pl

Teatr Piosenki, Wrocław
"Leningrad"

scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj
scenografia: Elżbieta Rokita
muzyka: Sergiej „Sznur” Sznurow (grupa „Leningrad”)
aranżacje: Krzysztof  Łochowicz
tłumaczenia: Michał Chudziński
obsada: Mariusz Kiljan, Tomasz Mars;
zespół w składzie: Krzysztof  Łochowicz (gitary, banjo), Marek Henryk Mars (kontrabas, gitara basowa), Marek Krupa (saksofon, akordeon, piano), Damian Mielec (perkusja, instrumenty perkusyjne);
czas trwania: 90 min.
Specjalna dostawa energetycznych dźwięków wprost z Sankt Petersburga. W zestawie przewidziana jest alkoholowo – anarchistyczna mieszanka piosenek rosyjskiej grupy Leningrad. Po raz pierwszy po polsku, zostaną zaprezentowane utwory Siergieja Sznurowa "Sznura", charyzmatycznego artysty z Rosji, lidera Leningradu, aktora, poety, kompozytora – w swoim kraju, tak znanego i osobnego, jak u nas są Kazik Staszewski czy Maciej Maleńczuk.
Piosenki Sznurowa to z jednej strony przewrotne, dekadenckie teksty, często nie stroniące od wulgaryzmów, z drugiej zaś, ostra energetyczna muzyka, łącząca w sobie elementy rocka, ska i punk – wciągająca w szaleńczy wir od pierwszych taktów.
www.teatrpiosenki.pl

Teatr Kana, Szczecin
"Geist" Dea Loher

reżyseria: Zbigniew Duczyński
współpraca reżyserska: Arkadiusz Buszko
muzyka: Sławomir Skruszewicz (motyw świerszczy – Rolando Alphonso)
kompozycje pieśni: Krzysztof Seroczyński
realizacja świateł: Tomasz Grygier
koncepcja wizualna: Anna Anosowicz
obsada: Waldemar Nicek, Bibianna Chimiak, Marta Giers/Karolina Sabat, Hubert Romanowski, Dariusz Mikuła, Piotr Starzyński;
czas trwania: 60 min.
Zespół Teatru Kana przygotował przedstawienie, nad którym prace rozpoczął jeszcze z Zygmuntem Duczyńskim. Tytułowy bohater opowieści niemieckiej dramatopisarki Dei Loher – Adam Geist to człowiek zarażony grzechem, wędrujący w poszukiwaniu własnej tożsamości, nieświadomie dokonujący kolejnych zbrodni i zadający tym samym pytanie o nieprzewidywalność ludzkiego losu.
"Zobaczyliśmy poruszającą opowieść o człowieku, który poszukując sensu życia błądzi po meandrach zła, popełnia zbrodnie, mimo że nieustannie stara się dążyć 'do światła'. Teatr Kana opowiada jego historię, używając języka pełnego metafor i niedopowiedzeń. Zbudowany bardzo oszczędnymi środkami spektakl pozostawia wrażenie pięknie i mądrze skomponowanego obrazu, którego siłę stanowi prostota i oszczędność(…) ". Magdalena Janowska, "Gazeta Pomorska online"
www.kana.art.pl

Teatr Kameralny, Czelabińsk, Rosja
Klim, wg. Dostojewskiego i Chestertona
"Dostojewski - Chesterton: Paradoksy zbrodni, albo samotny jeździec apokalipsy"

reżyseria: Alexey Yankovsky (Petersburg)
scenografia i światło:  Nina Amelina, Alexey Yankovsky (Petersburg)
obsada: Mikhail Yakovlev,Vladimir Zelenov, Dmirii Oleynikov, Peter Artemiev, Dmitrii Blinkov, Elena Evlash, Alina Tyaglovskaya, Marina Gez, Elena Maltzeva;
czas trwania: 100 min.
Klim - współczesny dramaturg, uhonorowany m. in. nagrodą UNESCO, umieścił w jednej przestrzeni bohaterów wykreowanych przez dwóch pisarzy: błyskotliwego i humorystycznego Anglika – Gilberta Chestertona ("Paradoxes of Mr. Pond") oraz Fiodora Dostojewskiego ("Zbrodnia i kara"). W ten sposób, dwóch brytyjskich polityków, Mr. Pond i Kapitan Gehegen znajdują się w Rosji, twarzą w twarz z Raskolnikowem i jego niespokojną, chorą i zagubioną duszą. Przeprowadzają eksperyment badawczy mający na celu odkrycie źródeł faktów i motywów zabójstwa starej lichwiarki. Prowadzi ich to jednak do szerszej refleksji; czy można usprawiedliwić morderstwo złego człowieka, jeśli zostało ono popełnione ze wzniosłych pobudek, innymi słowy – morderstwo "dla prawdy"? Czy Raskolnikow odnajdzie siłę do skruchy, by ozdyskać filary życia: wiarę, nadzieję i miłość? Krytyk teatralny Pavel Rudnev określił przedstawienie "Dostojewski - Chesterton: Paradoksy zbrodni, albo samotny jeździec apokalipsy" mianem jednego z najważniejszych wydarzeń sezonu 2007 / 2008.
www.kamerata.ru

Teatr Ilkhom, Taszkient, Uzbekistan
Ajschylos "Oresteja"

reżyseria: Mark Weil scenografia:  Vasiliy Yuriev
światło: Sergey Shakh
muzyka: Artyom Kim i zespół "XAOMA"
operatorzy kamer: Aleksandr Borisov, Timur Karpov
obsada: Boris Gafurov, Iliya Dudochkin, Olga Volodina, Farukh Kholjigitov, Anton Pakhomov, Duren Kazak, Nargis Abdullaeva, Vyacheslav Tszyu, , Nikolay Leonov, Evelina Yusupova, Malika Usmanova, Marina Turpisheva, Vsevolod Suchkov, Shamil Ibragimov, Georgy Kobylin, Tyler Polumsky, Alyona Lustina, Raykhon Ulasenova, Vassa Dergalyova, Sukhrob Nazimov, Marat Khusnitdinov, Sergey Anukhin,  Yan Dobrynin, Nikita Makarenko, Said Khudaibergenov, Denis Boyko, Khristina Belousova, Vladimir Yudin, Vassa Dergalyova, Vyachelsav Tszyu, Farukh Kholjigitov, Nargis Abdullaeva, Georgy Kobylin, Pavel Lukashenko;
czas trwania: 180 min.
"Oresteja" Teatru Ilkhom to pasja, miłość, multimedia i rock'n'rollowy chór. To historia naszego życia, w którym jednocześnie manipulujemy i jesteśmy manipulowani. Do samego końca nie wiadomo, kto wygra, tak samo jak nikt nie wie, kto ma rację. Widz staje się zarówno sędzią jak i jurorem ukazanych wydarzeń. Podczas wielu prób i  improwizacji antyczny dramat Ajschylosa uległ licznym metamorfozom, aby mógł zostać właściwie odebrany przez publiczność, której uwaga została uformowana (czy raczej - zdeformowana) przez telewizję i internet. Ilkhom to jeden z pierwszych teatrów niezależnych, które powstały w byłym ZSRR. Został założony w 1976 roku przez reżysera Marka Weila, kóry sprawował funkcję dyrektora artystycznego przez poand 30 lat. Dziś Ilkhom to także szkoła teatralna i przestrzeń wystawiennicza. Spektakl "Oresteja" został wyprodukowany we współpracy z Fundacją Eberta.
www.ilkhom.com

SounDrama Studio, Moskwa, Rosja
Mikołaj Gogol "Gogol. Wieczory" część 1 i 2

reżyseria: Władimir Pankow
asystenci reżysera: Natalia Żołobowa, Siergiej Agafonow
kierownictwo muzyczne: Siergiej Rodiukow, Aleksandr Gusiew
choreografia: Siergiej Ziemlianskij
światło: Andrzej Tarasow
operator światła: Aleksiej Smirnow
dźwięk: Paweł Michajłow, Anatolij Szczerbakow
obsada: Andrzej Zawodiuk, Siergiej Szewczenko, Siergiej Rodiukow, Olga Berger/Inga Smietana, Alisa Estrina, Alina Olszanskaja, Paweł Akimkin, Władimir Nielinow, Piotr Markin, Taras Kucenko, Olga Demina, Władimir Kudriacew, Aleksandr Gusiew, Anastasia Syczewa, Aleksiej Czernych, Irina Rydnina;
czas trwania: część 1 110 min, część 2 100 min.
"Gogol. Wieczory" to przedstawienie w całości opierające się na połączeniu dramatu i muzyki. Ta, stworzona przez SounDrama Studio specjalnie na tę okazję, oparta jest zarówno na klasycznych jak i etnicznych konstrukcjach. Znajdziemy w niej elementy opery, ale też muzyki rockowej. Akcja obydwu częsci oparta jest na porach roku reprezentowanych przez cztery "obrazy", odnoszące się do siebie wzajemnie na poziomie mistycznych połączeń, historiach miłości i związków międzyludzkich. Związki te wskazywane są za pomocą kompozycji muzycznych – cylki rytualnych (folklorystycznych) i klasycznych (utwory Mugorgskiego, Rimskiego – Korsakowa, Czajkowskiego) a także innych środków scenicznego wyrazu. "Gogol. Wieczory" to klasyczna literatura pokazana z nowego punktu widzenia, z pomocą nietuzinkowej reżyserii i choreografii. Muzycy stają się aktorami, aktorzy - muzykami, wokalistami i tancerzami. Instrumenty muzyczne stają się istotnymi figurami dramatu. Podporządkowanie ruchu scenicznego zasadom muzyzcznej harmonii sprawia, że staje się on jeszcze bardziej bogaty i trzymający w napięciu.
SunDrama Studio zostało założone pod koniec 2003 roku przez zespół Pan-Quartet i Vladimira Pankova, który jest dyrektorem artystycznym studia. On sam tak mówi o swojej grupie: "Najważniejszą cechą SounDramy jest to, że stanowi ona połączenie procesów sztuki. Nie istnieją kanony. Każda osoba wnosi swoją część, swoje fantazje. Wszystko jest improwizacją, z której wyrasta sztuka".
www.soundrama.ru

Teatr Praktika, Moskwa, Rosja
Siergiej Miedwiediew "Fryzjerka"

reżyseria: Ruslan Malikov
scenariusz: Sergey Medvedev
scenografia: Polina Bahtina
światło: Sergey Vassiliev, Andrey Chudakov
dźwięk: Grigoriy Litvinov
muzyka: Andrey Prilepskiy
obsada: Inga Oboldina, Dmitriy Muhamadeev, Eduard Flerov, Anna Galinova, Georgiy Shahet;
czas trwania: 75 min.
Moskiewski Teatr Praktika to jeden z prężniejszych ośrodków współczesnej sztuki dramaturgicznej w Rosji. Wyróżnia ich nowatorskie podejście to teatru, co najlepiej wyraża ich repertuar, w którym odnaleźć można głównie dzieła współczesne. Praktika powstała w 2005 roku wraz z misją odzwierciedlania rzeczywistości w jej całej złożoności i stawiania pytań istotnych dla współczesnego społeczeństwa. Eduard Boyakov, dyrektor artystyczny Praktiki szuka bieżących tematów i świeżego języka u nowego pokolenia dramaturgów i reżyserów. "Fryzjerka" to opowieść o młodej kobiecie z prowincjonalnego miasteczka, która szczerze wierzy w swoje marzenia, w których kryminaliści zdają się być hollywoodzkimi bohaterami. Publiczność słucha jej monologów przewidując niehybną klęskę tych marzeń. Nie ma jednak prostej odpowiedzi na pytanie gdzie i jak i kiedy należy pozbawiać się złudzeń.
Podczas Konfrontacji Teatralnych w Lublinie odbędzie się polska premiera spektaklu.
www.praktikatheatre.ru

Republikański Teatr Dramatu Białoruskiego, Mińsk, Białoruś
Sergiej Kowalou "Powrót Głodomora"

reżyseria: Jekatierina Awierkowa
scenografia: Julia Astapowicz
reżyser światła: Siergiej Cypkin
operator dźwięku: Aleksandr Dżejgało
obsada: Ihar Sigov, Veranika Buslayeva, Anastasiya Piskunovich, Viktar Bahushevich, Dzianis Parshin, Halina Chernabayeva, Konstantsin Voranau, Andrei Bibikau, Aliaksandr Marchanka, Maryia Piatrovich;
czas trwania: 105 min.
Dramatopisarz białoruski Sergiej Kowalou stworzył sztukę "Powrót Głodomora" w oryginalny sposób kontynuując wątki Franza Kafki i Tadeusza Różewicza. Polska publiczność miała okazję zapoznać się z tekstem Kowalowa w tłumaczeniu na język polski podczas Międzynarodowego Festiwalu "Konfrontacje Teatralne" w Lublinie w 2006 r. w ramach projektu "Dramat nieobecny: Czytanie współczesnego dramatu białoruskiego". "Powrót Głodomora" został wtedy odebrany przez publiczność i krytyków teatralnych jako swoisty hołd ku czci Tadeusza Różewicza i przykład żywotnego oddziaływania twórczości polskiego pisarza na literaturę innych krajów słowiańskich. Spektakl jest nawiązaniem do sztuki pt. "Odejście Głodomora"  wystawionej w 2005 r. przez reżysera Walerego Anisienkę na specjalne zamówienie "Konfrontacji Teatralnych" w Teatrze Dramatu Białoruskiego w Mińsku. Premiera przedstawienia miała miejsce jesienią tegoż roku w Lublinie w ramach 10. edycji Festiwalu.

Daisuke Yoshimoto, Japonia
"Ruiny ciała"

reżyseria, scenografia, wykonanie: Daisuke Yoshimoto
reżyseria światła:  Ritsuko Takahashi
muzyka: Kei Ishikava
menadżer sceny i fotograf: Tetsuya Saito
czas trwania: 50 min.
Daisuke Yoshimoto to jeden z najwybitniejszych artystów butoh, wymieniany w czwórce tancerzy, którzy kontynuują tradycję Kazuo Ohno i Tatsumiego Hijikaty. Współpracował m.in. z Kazuo Ohno, Hisayo Iwaki i Shoji Kojima. Występował w wielu krajach m.in. w Holandii, Francji, USA, Austrii i we Włoszech. O Daisuke mówi się, że "tańcząc, wyraża przeżyte śmierci (...) pamięta doświadczenie rytuałów pogrzebowych, głęboko ukrytych w ciele człowieka" (Kazutaka Nagi). Spektakle Yoshimoto to niezapomniane widowiska wprowadzające widza w świat na pograniczu nocy i dnia, na granicy życia i śmierci. Spektakle te zaskakują nie tylko organiką ruchu, ale także malarskością i niespotykanym połączeniem elementów kultury Wschodu i Zachodu. Spektakl "Ruiny ciała" to historia, w której pojawia się kilka postaci, z których każda wyrasta w kolejnych cyklach narodzin i śmierci dającej początek kolejnym nowym formom. W niezwykle malarski, a zarazem muzyczny sposób ukazuje ciało, które znajduje się "na granicy mroku i jasności, granicy nocy i dnia, dzieciństwa i starości" (K. J. Pastusiak).